Styczeń każdego roku wybrzmiewa w polskich mediach i w kulturze tematyką żydowską. Okazją są zarówno Dni Judaizmu – święto, podkreślmy to, ustanowione dla katolików przez polski episkopat, jak i – co nieuniknione – kolejne rocznice wyzwolenia obozu w Auschwitz.
Sprawa stara dość, ale wróciła do mnie za sprawą przeglądu gazet, które czekały na mnie od września. Pourlopowego remanentu prasowego nie zdołałem zrobić w przyzwoitym czasie z powodu nadciągających wyborów. I teraz w kupce starych gazet znajduję różne ciekawe doniesienia. Między innymi pomysł likwidacji targowiska na placu Piastowskim
Temat bydgoskich wysp chodził mi po głowie od wiosny. Mignął mi wówczas w telewizorze Znany Prezenter, specjalista od interaktywnych gier. Prowadził akurat teleturniej, w którym charakterystyczne było to, że wszystko musiało się kojarzyć z Unią Europejską, a zarazem z regionem (bo to w regionalnej TV się działo).
Ni nizina, ni wyżyna – taka gmina. Prastara piosenka Starszych Panów wiele razy wydawała mi się jakby szyta na miarę dla naszych stron. Tyle razy przekonujemy się o braku cech szczególnych Bydgoszczy i okolic. O braku pomysłów, za które doceniłby nas świat. O braku przebicia, przez które moglibyśmy zabłysnąć. I co rusz komuś możemy pozazdrościć, że jest ”jakiś”.
Nie, nie pomyliłem się w nagłówku tej notki. Nie zgubiłem gdzieś jeszcze jednej pałki oznaczającej rzymską jedynkę. Tytuł ma być sarkastyczny, a nie optymistyczny. Dlaczego? – o tym poniżej.
Typowy pod Bydgoszczą sosnowy las. Wcina się w zabudowę miejską klinem, więc nawet z jego środka w trzech kierunkach na cztery dojdzie się do któregoś z osiedli. Ponieważ jednak “wypięły się” one w stronę drzew terenami pofabrycznymi, nie jest aż tak oblegany jak Myślęcinek. Tu właśnie się regularnie wybieram, by pobiegać. A dziesiątki właścicieli psów pomagają mi na swój sposób.
Cóż to za rocznica – jakby prima aprilis położył się na niej cieniem. Ale nic z tych rzeczy: 1 kwietnia roku 1938 przyniósł wydarzenie poważne, o trudnych do przecenienia skutkach. Bydgoszczanie dopięli swego i zdołali przenieść własne miasto z Wielkopolski na Pomorze, nie podnosząc nawet jednej cegły.
To jeden z wpisów, o których uprzedzałem: wyjątkowo nie o Bydgoszczy i nawet nie o naszym regionalnym podwórku. To refleksja na temat tego, co rozgrywa się przed moimi oczami na ekranach telewizorów w naszym redakcyjnym newsroomie.
Co odsłania wiosna na poszarzałych murach domów przy zapomnianych ulicach? Czasem są to ciekawe pamiątki po czymś, co dawno odeszło w niepamięć.
Bardziej nawet niż dziennikarzem – jestem bydgoszczaninem. Moim miastem oddycham, przez nie patrzę na świat. Opuszczałem je parę razy, ale nigdy nie traciłem poczucia, że to tu jest moje miejsce. Taka więź na całe życie bywa jak nieuleczalna choroba: czasem boli, czasem okrutnie uwiera. Ale często daje masę satysfakcji. O takiej Bydgoszczy będzie moje pisanie.
